محصولات درشکه آریایی

 

درشکه

دُرُشکه یکی از وسائط نقلیه قدیمی است. درشکه گردونه‌ای است چهار چرخ که با اسب یا قاطر کشیده می‌شود و اطاقکی برای حمل مسافر دارد و سایبان آن باز و بسته می‌شود و مخصوص حمل دو نفر بوده است .
لغت‌نامه دهخدا، درشکه را اینگونه معرفی می‌کند: «گردون چهارچرخه‌ای که جلو آن باز و سقف اطاق وی را می‌توان بلند کرد و برافراخت و یا تا کرد و خوابانید. ماخوذ از کلمه «داروژکی» روسی، اصلاً، نام وسیله نقلیه کوچک و سبکی در روسیه، دارای دو یا چهار چرخ است که به وسیله اسب کشیده می‌شد. این نام در روسیه و ممالک اروپا و ایران به وسایط مشابه نیز اطلاق شده است.»

درشکه تک اسبه

درشکه از جمله وسایل حمل و نقل قدیمی است که پیشینه استفاده از آن در ایران به بیش از 2700 سال پیش باز می گردد لیکن استفاده از آن درعصر "صفوی و قاجار" رونق گرفت. این وسیله نقلیه زیبا و کوچک که در حال حاضر به صورت "دوچرخ" یا "چهارچرخ" ساخته می شود دارای اجزاء و اقسام مختلفی است که شامل یک "اتاقک کوچک" مزین به لایه های چرمی و تزیینات نفیس پارچه ای، "دو چرخ و محور فلزی یا چوبی" که باعث حرکت درشکه می شوند و چند تکه ی الوار مانند به نام "کَش" که برای اتصال درشکه به اسب کاربرد دارند. جدای از بخش های یاد شده آلتی چوبی به نام "دوغه" نیز به روی کش های یاد شده متصل است که وزن ناشی از بار یا مسافر را بر دوش اسب ها منتقل می نماید.

درشکه در دوران قاجار با اندکی تغییر به صورت بزرگ تر و به مانند قطارهای شهری برای حرکت بر روی ریل طراحی شد. این کار علاوه بر ایجاد فضایی خلوت در مسیر درشکه به سهولت و سرعت حرکت آن نیز کمک شایانی می نمود. البته درشکه ها در آن زمان غالباً برای جا به جایی افراد کاربرد داشتند نه برای حمل و نقل بار، به همین دلیل برای جابه جا نمودن هر نوع کالا از گاری های چوبی ساده تر در دو نوع "دو چرخ" و "چهار چرخ" استفاده می گردید.

درشکه اسبی

خوشبختانه در دوره کنونی حرفه درشکه سازی و درشکه رانی در اصفهان و برخی دیگر از شهرهای تاریخی کشور به شکل و شمایل سنتی و قدیمی خود ادامه دارد.  درشکه سواری در میدان نقش جهان از مشاغل سنتی اصفهان است که برای جابه جایی گردشگران وتوریست های خارجی و نیز معرفی فرهنگ و آثار تاریخی شهر خود می پردازند تا ضمن جذب توریست و گردش گران داخلی و خارجی، گوشه ای از زندگی سنتی گذشته گان را نیز به تصویر کشد.

 

کالسکه

کالسکه، اطاقکی است که بر روی چهار چرخ سوار می‌شده، و به قدر نشستن چهار نفر بوده است. این وسیله توسط چهار اسب کشیده می‌شد. کالسکه، هم داخل و هم خارج شهر مورد استفاده قرار می‌گرفته است. اولین کالسکه، بنا بر منابع تاریخی، در دوران صفویه به وسیله یکی از بازرگانان روسی، به شاه‌عباس دوم، به عنوان سوغات هدیه شد. اویل قرن 19 میلادی، جرج سوم پادشاه انگلستان، کالسکه‌ای به رسم هدیه، برای فتحعلی ‌شاه قاجار، فرستاد.

یکی از فعالیت‌های درشکه آریایی، ساخت کالسکه اسب است. در زیر نمونه‌های از کالسکه اسب در مدل‌های کالسکه سیندرلا، کالسکه اسب انگلیسی را در رنگ‌های مختلف مشاهده می‌کنید.

کالسکه سیندرلا
کالسکه سیندرلا
کالسکه انگلیسی
کالسکه انگلیسی
کالسکه انگلیسی
کالسکه انگلیسی
کالسکه انگلیسی
کالسکه انگلیسی
 

ارابه

ارابه، وسیله نقلیه ‌ایست که دو چرخ دارد و معمولاً به وسیله یک یا چند حیوان کشیده می‌شود. تفاوت ارابه با گاری آن است که گاری دارای چهار چرخ است و با دو اسب کشیده می‌شود. هر دوی آنها با کالسکه که فقط برای حمل و نقل انسان ساخته شده، متفاوت‌اند.

 

گاری

گاری، وسیله‌ای سفت و بدون فنر، با چرخهای روکش آهنی، از تسمه‌ای کلفت که به جای لاستیکشان حساب می‌شدند، و می‌توانستند تا سه چهار خروار بار حمل کنند. این گاریها در ابتدا تنها بار حمل می‌کردند، و بعدها به مسافرکشی پرداختند. مسافرانی که در اطاقکی محصور، با تکانهایی شدید محبوس می‌شدند و 10 نفر را حمل می کردند. این گاریها، برخی تجاری و برخی مسافرکش بودند و روزانه سی و شش کیلومتر طی طریق می‌کردند.
در جنگ جهانی اول، رفت و آمد و حمل و نقل اشیا، از طریق چهارپا، بعد درشکه و سپس کالسکه و گاری تبدیل شد، و کم‌کم مردم به آنها رغبت نشان دادند. گاری در قشون‌کشی روسها، به ایران شناخته شد و درشکه نیز، هدیه ایشان به افراد ذی‌نفوذشان بود، و کالسکه خاص سلاطین و رجال طبقه اول بوده است.

 

گاری‌های پستی

گاریهای پستی که چهار اسبه بودند، در هر منزلگاه اسبهای خسته را با اسبهای تازه‌نفس عوض می‌کردند. این گاریها توسط دو سورچی، به نوبت رانده می‌شد. این گاریها اغلب بار و بسته پستی حمل نموده و گاهی هم مسافر و بار متفرقه می‌گرفتند. این وسایل در داخل کاروانسراها بارگیری می‌شدند. گاری پستی در هر منزل اسب عوض می‌نمود چهار برابر گاری تجاری راه می‌پیمود.

دلیجان

دلیجان نیز، گاری مسافری دیگری بود، که طبقات بالا و پردرآمد، با آن به سفر می‌رفتند. داخل شهر با دو اسب و در تشریفات با چهار تا شش اسب که به صورت دو به دو پشت سر هم بودند، کشیده می‌شد. واژه دلیجان از کلمه دلیژانس که واژه ای فرانسوی است اخذ شده و مخصوص حمل 8 نفر بوده است . ترمطاس 3 نفر را حمل می کرده و دارای سقف بوده است . تریکا بدون سقف بوده و 3 نفر را حمل می کرده است.

 

تخت روان

تخت روان نیز، اطاقک کوچکی بوده، که بر روی دو تیرک چوبی قرار می‌دادند و مسافر در داخل تخت روان نشسته، آنگاه دو سر تیرهای چوبی را به دو قلاب که بر پشت دو چهار پا، مانند اسب، قرار داشته متصل می‌کردند و سپس با حرکت حیوانات تخت روان هم جابه‌جا می‌شده است.

واگن اسبی

واگن اسبی همانطور که مشخص است توسط اسب کشیده می‌شده و به متصدی آن «سورچی» می‌گفتند. اولین خط واگن اسب در تهران، در سال 1307ق و در دوران ناصرالدین‌ شاه قاجار کشیده شد.

کلیه محصولات ”درشکه آریایی“ همراه با بیمه شخص ثالث و بیمه بدنه به مشتری تحویل می‌گردد.