حمل و نقل در ایران

انسان برای جا به جا شدن نیازمند وسایلی بود که بتواند به راحتی از آن استفاده کند این کار ابتدا با چهارپایان عملی بود و افراد به فراخور وضع مالیشان از انواع چهارپایان استفاده می کردند.
فرمانروایان ایران اولین دولت های مقتدری بودند که به امـر راه سازی پرداختند. طی سالهای 400 تا 500  قبل از میلاد پایتخت ایران با شبکه ای از راهها به تمام ایالات ارتباط پیـدا مـی کرد. در زمـان زمامداری داریوش هخامنشی، چاپارها در سراسر کشور فرامین و پیامها را با سرعت از نقطه ای بـه نـقطهٔ دیـگر می رساندند. از جمله راه های به نام که از اهمیت تاریخی بالایی برخوردار بود راه شاهی، جادهٔ ابریشم، جـادهٔ مروارید و راه ادویه بود که داخل و خارج از مرزهای ایران را به هم متصل می کردند.
در زمان عـباسیان کـه حوزهٔ فرمانروایی مسلمانان به وسعت فراوان رسید، زیارت مکه و تجارت بر اثـر ایـجاد راه ها آسان شد و معروفترین راه آن دوره «جادهٔ بزرگ خراسان» بود. این جاده سرزمین های شرقی و فرارود را از طریق نیشابور، ری و هـمدان بـه بغداد و سپس به حجاز متصل می ساخت. در زمان سلجوقیان نیز ارتباطات تجاری ایـران هـمچنان توسعه یافت و در عصر فرمانروایی دولت صفویه احداث راههای کـشور تـوسعهٔ زیادی یافت، در دورهٔ افشاریه نیز به عـلت لشـکرکشی های نـادر توسعهٔ راهها رونق گرفت.
در اواخر قرن دوازدهـم هـجری، نـگرش مردم در حال تـغییر بـود و در سال 1189 هـ. ش کالسکه بـه دربـار راه یافت و از آن پس به تدریج استفاده از آن، ابتدا در میان خانوادهٔ سلطنتی و درباریان و سپس در سطحی وسیع تر رواج یافت. در اوایل دهـهٔ 1230 کـالسکه های مرغوبی به تشویق دولت در شهرهای تهران و اصـفهان سـاخته شد. مـحدودیت اسـتفاده از آنـها نیز ملغی شد و اعـلان هایی در روزنامهٔ رسمی منتشر شد تا هرچه بیشتر از کالسکه به صورت وسیلهٔ نقلیهٔ راحت تر، نه فـقط بـرای اعیان و امرای دولتی استفاده شود.
و اندک زمانی پس از آن  در تهران رفت وآمد در یکی دو مسیر مشخص ساده تر انجام می شد و واگن اسبی هایی در آن مسیرها تردد داشتند. یکی دیگر از اقداماتی که در حرکت مستمر واگن اسبی انـجام مـی گرفت تعویض اسب های خسته بود کـه در انـتهای مسیرها انجام می شد.


ماشین دودی

ناصر الدین شـاه در سـال 1251 هـ-ش دستور ایجاد یک خط آهن از تهران به حضرت عبدالعظیم را داد و بـرای نـخستین بار ترن های بخاری با عنوان ماشین دودی در مسیر تهران- شهر ری دایر شد.
در سـال 1257 هــ. ش شـرکت راه آهن و تراموای ایران را تأسیس کردند و ماشین هایی که در دارالخلافه به آن ماشین دودی می گفتند به راه انداختند و در سال 1265 هـ. ش خط آهن ماشین دودی بـا حـضور ناصرالدین افتتاح شد .


اتومبیل

براي اولين بار مظفرالدين شاه در سفر فرنگ (1900 م) سفارش خرید دو دستگاه اتومبیل را می دهد و برای اولین بار اتومبیل وارد ايران مي شود مردم به آن «كالسكه دودي» يا «ارابه آتشين» مي گفتند. اولین اتومبیل هایی که وارد تهران شد، سرعتشان از 40 کیلومتر تجاوز نمی کرد و ظرفیت آنها چهار نـفر بود . از سال 1294 هـ. ق خودرو وسیلهٔ حمل ونقل گسترده تری به ویژه در میان اعیان و اشراف شد . تأسیس بلدیهٔ تـهران در سـال 1285 هـ. ش، سازماندهی بهتر زندگی شهری را ممکن کرد. بـا شروع جنگ جـهانی اول 1295-1291 هــ. ش، اتومبیل رواج عمومی یافت و ضـرورت وضـع مقررات خاص پدید آمد. اوایل به دربار و منازل یکی دو وزیر راه یافته کم کم هـمگانی شـد و در اختیار دیگر مردم قرار گرفت. پس از ورود اتـومبیل های سواری و بـاری بـه ایـران، مسألهٔ جابه جا کردن مـسافران به مسأله ای قابل تأمل تبدیل شده بود و می باید وسایل نقلیهٔ مدرن تری جایگزین می شد، پس به هـمین جـهت از کشور دانمارک تعدادی اتوبوس خریداری گـردید و در سـال 1305  شـمسی اولیـن لایـحهٔ تأسیس شرکت اتـوبوسرانی از مـجلس شورای ملی گذشت و اتوبوس های این شرکت در 7 خط مشغول بـه کـار شـدند. برای بهبود شبکهٔ ارتباطات کوشش های جدی بـه عـمل آمـد، نـخستین خـط آهـن عمدهٔ کشور، یعنی راه آهن سراسری ایران، احداث گردید، عوارض راه لغو شد و به موجب برنامهٔ توسعهٔ راهها، تا سال 1320 هـ. ش چهارده هزار مایل راه جدید احداث گردید. پس از جـنگ جهانی اول، تعداد خودروها در ایران و به خصوص در تهران، به صورت چشمگیری افزایش یافت. سرانجام نظمیهٔ تهران در سال 1295 هـ. ش بخشنامه ای خطاب به رانندگان خودروهای خصوصی و عمومی صادر کـرد تـا در ادارهٔ نظمیه حضور یابند و امتحان رانندگی بدهند و خودروهایشان شماره گذاری شود .

منبع: 1پزشک

کلیه محصولات ”درشکه آریایی“ همراه با بیمه شخص ثالث و بیمه بدنه به مشتری تحویل می‌گردد.